Θαύματα των Αγίων και Ιαματικών Αναργύρων Κοσμά και Δαμιανού των εκ Ρώμης
Στο χωριό Κρανιά Μουζακίου, μέσα στον σεπτό ναό των Αγίων Αναργύρων, φυλάσσονται ως ανεκτίμητος θησαυρός τα Ιερά Λείψανα των Αγίων και Ιαματικών Κοσμά και Δαμιανού, των εκ Ρώμης.
Οι δύο αδελφοί υπήρξαν γιατροί, όχι μόνο των σωμάτων αλλά και των ψυχών· θεράπευαν χωρίς να ζητούν αμοιβή, ζητώντας μονάχα από τους ανθρώπους να πιστέψουν στον Χριστό — τον μόνο Αληθινό Ιατρό. Εδώ καταγράφουμε με ευγνωμοσύνη μερικές από τις πρόσφατες θαυματουργικές επεμβάσεις τους, ως μαρτυρίες πίστης και ελπίδας.
«Οι εξετάσεις σου είναι καθαρές»
Ένας άνθρωπος με πίστη απλή, ο κύριος Κώστας, άκουσε κάποτε από μια μοναχή την ευχή: «Πριν κάνεις οτιδήποτε, να ξεκινάς με προσευχή».
Όταν λοιπόν έλαβε δυσάρεστα νέα από τις εξετάσεις του νοσοκομείου Καρδίτσας —διάγνωση για κακοήθεια— αποφάσισε να ζητήσει πρώτα τη χάρη των Αγίων Αναργύρων. Ζήτησε να τελεστεί Θεία Λειτουργία στη μνήμη τους, πριν μεταβεί στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Λάρισας.
Μετά τη Θεία Κοινωνία έφυγε με μια γαλήνη μέσα του που δεν μπορούσε να εξηγηθεί ανθρώπινα. Όταν την επομένη οι γιατροί επανέλαβαν τις εξετάσεις, τα αποτελέσματα έδειχναν κάτι εντελώς διαφορετικό: καθαρά.
Η ίδια η ιατρική σήκωσε τα χέρια, μα η πίστη είχε ήδη απαντήσει.
«Μα, δεν είδα τους Αγίους Αναργύρους;»
Πίστη παιδική, αθώα — η πιο δυνατή μορφή προσευχής. Ο μικρός Θανάσης, τεσσάρων ετών, διαγνώστηκε με ρήξη Αχίλλειου τένοντα και έπρεπε να χειρουργηθεί άμεσα. Η μητέρα του, τρομαγμένη, ήρθε στον ναό των Αγίων Αναργύρων ζητώντας βοήθεια.
Μετά την ευχή, ο ιερέας του είπε ήρεμα:
— Θανάση, φοβάσαι;
— Ναι, πάτερ, φοβάμαι. Είπα στη μαμά να μην πάμε στο νοσοκομείο.
— Οι Άγιοι Αναργύροι θα είναι εκεί μαζί σου. Αν έρθουν, θα φοβάσαι;
— Όχι, πάτερ. Αν έρθουν, δεν θα φοβάμαι.
Η μητέρα πήρε κουράγιο. Όμως το παιδί δεν χειρουργήθηκε ποτέ. Το αναισθητικό προκάλεσε αλλεργική αντίδραση και οι γιατροί ανέβαλαν την επέμβαση. Λίγο αργότερα, νέα εξέταση στην Αθήνα έδειξε πως δεν υπήρχε ρήξη, μόνο μια απλή θλάση.
Όταν γύρισαν να ευχαριστήσουν τους Αγίους, ο μικρός Θανάσης ρώτησε με απορία:
— Μα, πάτερ, εγώ δεν τους είδα τους Αγίους;
Κι εκείνος χαμογέλασε:
— Ήρθαν, παιδί μου, έκαναν το έργο τους και πήγαν να βοηθήσουν κι άλλα παιδιά.
«Τέσσερις ώρες χειρουργείο — και δεν βρήκαν τίποτα»
Η κυρία Θεοδώρα από τα Τρίκαλα αντιμετώπιζε τον πιο δύσκολο σταυρό — τη διάγνωση του καρκίνου.
Όμως δεν λύγισε. Άκουσε για τα Ιερά Λείψανα των Αγίων Αναργύρων, ήλθε με δάκρυα και πίστη και ζήτησε να τη διαβάσουν με τα τίμια λείψανα. Δύο μήνες μετά, μπήκε στο χειρουργείο.
Τέσσερις ώρες οι γιατροί ερευνούσαν· δεν έβρισκαν τίποτε από όσα είχαν δείξει οι προηγούμενες εξετάσεις.
Όταν επέστρεψε στον ναό, έκλαιγε — όχι από φόβο πια, αλλά από ευγνωμοσύνη. «Δεν ξέρω πώς να το πω, πάτερ», είπε. «Μπήκα άρρωστη και βγήκα υγιής. Εκείνοι με θεράπευσαν.»
Οι Άγιοι Κοσμάς και Δαμιανός, οι Ανάργυροι της Ρώμης, παραμένουν έως σήμερα ζωντανά παραδείγματα της Θείας Παρουσίας μέσα στην ανθρώπινη ασθένεια και τον πόνο. Εκεί όπου η ιατρική σταματά, αρχίζει η χάρη τους — εκεί όπου η πίστη ανοίγει δρόμο, το θαύμα βρίσκει τρόπο.
πηγή: karditsanews.gr