Δεν ξέρετε πόσες φορές η καρδιά μου είχε βυθιστεί στο σκοτάδι. Είχα δοκιμαστεί με πόνους που έμοιαζαν αβάσταχτοι, με αγωνίες που δεν έβρισκαν διέξοδο. Τότε, σε μια νύχτα γεμάτη δάκρυα, στράφηκα σε Εκείνον που ήξερα πως ακούει: τον Άγιο Εφραίμ τον Νεομάρτυρα.
Σας μιλώ με την ψυχή μου ανοιχτή. Εκείνο το βράδυ, γονάτισα μπροστά στην εικόνα Του. Δεν είχα τίποτε άλλο να προσφέρω παρά μόνο τα σπασμένα κομμάτια της καρδιάς μου. «Άγιε Εφραίμ, βοήθησέ με…» ψιθύρισα. Τα μάτια μου έκαιγαν, τα χείλη μου έτρεμαν. Δεν ζήτησα πλούτη ούτε θαύματα φανερά· μόνο λίγη παρηγοριά, ένα σημάδι ότι ο Θεός δεν με είχε εγκαταλείψει.
Κι εσείς δεν μπορείτε να φανταστείτε τι έγινε. Την ώρα που οι λέξεις μου έσβηναν στον αέρα, ένα απαλό φως γέμισε το δωμάτιο. Δεν ήταν από το κερί· ήταν σαν να ανασαίνει η ίδια η εικόνα Του. Μέσα στην καρδιά μου, εκεί που πριν βασίλευε η ταραχή, άρχισε να κυλάει μια ειρήνη που δεν μπορώ να περιγράψω. Ήταν σαν να μου έλεγε: «Παιδί μου, μη φοβάσαι. Εγώ είμαι εδώ».
Από εκείνη τη στιγμή, η προσευχή μου δεν έμεινε αναπάντητη. Μπορεί να μην άλλαξαν όλα στη ζωή μου μονομιάς, όμως άλλαξα εγώ. Εσείς, που ίσως βρεθήκατε σε παρόμοιο σταυρό, ξέρετε πόσο δύναμη δίνει ένα τέτοιο άγγιγμα του Ουρανού. Ο Άγιος Εφραίμ δεν είναι απλώς μάρτυρας του παρελθόντος· είναι ζωντανός πρεσβευτής μας στον Χριστό, φίλος μας στον πόνο, συνοδοιπόρος στην προσευχή.
Κι εγώ σας καταθέτω την αλήθεια μου: αν απευθυνθείτε σε εκείνον με καρδιά καθαρή και δάκρυ ειλικρινές, θα νιώσετε κι εσείς ότι ο Άγιος Εφραίμ απαντά. Γιατί οι άγιοι ποτέ δεν μας αφήνουν μόνους.